TEK SUÇLU BENİM
zaman içinde yaşlanan bir kalp taşıyorum...bedenimden daha
yaşlıyım...bunu anlıyorum.çok yorgunum artık...bu bitmeyen
hayat savaşı beni her gün daha çok yoruyor , ve artık
dayanacak gücüm kalmadığını görüyorum...ama savaşmak
zorundayım...ben ki yıllarca her şeye dayanan güçlü bir
kadınım..öyle ki kimsenin bana yaklaşamağı deli bir
kadınım...erkek ellerim narinliği ne zaman görücek diye
hayallerle geçirdiğim savaşların içinde hep ellerimin kadın
olacağı günü bekledim...hala daha beklemem se hayata güç
veriyor sanki...bunu düşünüyorum şimdilerde..ben hayal
kurdukça o engelliyor...evet biliyorum önce savaşı kazan sonra
mutlu ol...hayallerini al....ama çok yorgunum artık çokkk...
hayat felsefem:artık geçerli değil.ben mutsuzca büyüdüm...kendi kendine...sadece yalnız oyunlarımda gülerdim ...hayali arkadaşlarımla mutlu olurdum...gerçek oyun arkadaşlarımıysa
hep yönetirdim..yaşıtlarım benim gibi değildi...oyunlar
mükemmel olmalıydı ve ben ne istersem o olucaktı oyunda...ve
ben mutlu edilmeye izin vermedim...
ben insanları mutlu ederek mutlu olabilmeyi tercih
ettim...sevdiğim insanları mutlu ettiğimde bende mutlu
oluyordum...onlar gülmeliydi..onları ne kadar çok sevdiğimi
hissettirmeliydim...aslında ben hep istediği verdim . verirken de
hep bir gün karşılığını alacağımı düşündüm...bir gün mutlaka
benide onlar mutlu ediceklerdi...
şimdi anladım:
yaşım 28 ...bu zamana kadar ben hiç mutlu edilmedim...kimse
benim onu sevdiğim kadar beni sevmedi...benim gösterdiğim
kadar değer görmedim...şimdi anlıyorum...ben bensiz hiç mutlu
edilmedim...benim savaşım gerçek mutluluktu...ben hayatla
bunun için savaştım...
çok sevdim:
herkezi, herşeyi
,hayatı,acıyı,sevdayı,ayrılığı,özlemi,hasreti,beklemeyi,insanları
,HERŞEYİ çok sevdim...ben hep aynı sevilmek istedim...barış
olsun huzur olsun istedim...sevdiklerim açken ben tok
olmadım...kimseyi yalnız bırakmadım...herkeze yetiştim...çok
sevdim...çünkü çok sevilmek istedim...ama o sevgi sadece
bana özelmiş. kimse beni benim kadar
sevemezmiş...sevmediklerini anladığımda gördüm...ilgi
bekledim.anlayış bekledim..düşünüldüğümü bilmek
isterdim...ben ağlarken göz yaşlarımı hiç sildirmedim...çünkü
ben hep yalnız ağladım...bunu şimdi anladım...
öyle güçlenmişim ki bu hayat savaşında...ben kimseye boyun
bükmedim..hep verirken ; hiç istediğimi söylemedim...kimse
benim de sevgiye ilgiye ihtiyacım olduğunu anlamadı...sebeb se
bendim...benim gücüm...öyle kalkanlarla sarmışım ki bedenimi
öyle kuşanmış ki kalbim...kimse kırmasın diye:
benim de muhtaçladığımı kimse bilmedi...
oysa sevgisiz büyütülen ben: babamdan tek hatırladığım
yediğim dayaklardı.bir kere anneme sarıldığımı hatırlamadan
büyüdüm ben.yaşım 28:bir kere babama sarılmadım
ben:eskiden koltukta uyur numarası yapardım ;babam beni
kucağına alsın diye.kızardı beni taşırken kucağında
duyardım,ama olsun babam beni kucağına aldı diye kendimi
mutlu ederdim...annem beni sevsin diye ona yardım eder evde
her şeyi yapmaya çalışırdım.oysa onun bana ayıracak hiç
zamanı olmadı.oda hep çalışmak zorundaydı..işinin bittiği
zamanlarda komşularda alırdık soluğu ve annnem hep dert
yanardı...beni hiç görmedi hiç...
18 yaşıma geldiğimde yandı kalbim...yanmakta güzel
sandım...bu sefer gerçekten mutlu olacağıma inandım...ama o
da olmadı...insanlarda gördüğüm mutluluğu ben hiç
yaşamadım...
şimdiyse her şeyi çok iyi anlıyorum...ve tek tek herkezi bilerek
kaybediyorum hayatımda...herkez sınava tabi :farkında değiller
evet biliyorum.ama gördüklerim hep aynı.ben artık beni
düşünmeyeni düşünmüyorum...
kendi haline kalsın dünyam...
ve ben artık mutlu edilmeden mutlu olmayacağım.sahte
gülmeyeceğim.kimseye yardım etmeyeceğim...ben artık melek
değilim...ben artık dileğim...
BİLİYORUM TEK SUÇLU BENİM.
